Het “wat zou er aan de hand kunnen zijn” verhaal

Gestart door berret, 23 juni 2020, 09:19:40

Vorige topic - Volgende topic

berret

Het "wat zou er aan de hand kunnen zijn" verhaal.
 
Naar aanleiding van wat postings in het Audiofreaksforum  over de Audiolamp etc. wil ik hier wel wat licht op laten schijnen.
Let wel, dit is mijn licht en ik ruil mijn verhaal graag in voor een betere versie .
 
Ik wil dit in meerdere, onregelmatig verschijnende afleveringen doen omdat het een lang en misschien wat onbegrijpelijk, en voor  velen een vreemde voorstelling van zaken is.
Misschien is het een vorm van out of the box denken die wat vreemd voorkomt, maar ik zou zeggen, proef eraan en kijk of je er wat aan hebt.
Ik zeg op voorhand dat ik geen kant en klare recepten of oplossingen zal geven.
Dat is niet gedaan omdat ik een markt wil beschermen, maar meer omdat ik van mening ben dat er risico's aan het ondoordacht uitvoeren van deze kennis zit.
Ik kom daar later nog wel op terug.

Goed, nu dan het begin van het hele verhaal, dus een stukje geschiedenis.

Eerst iets over mezelf, zodat jullie weten waar mijn interesses vandaan komen.
In 1975 ben ik in dienst gekomen van de toenmalige NOS, afdeling programmatechniek, als  programmatechnicus. Na een paar jaar daar als assistent gewerkt te hebben ben ik achtereenvolgens programmatechnicus en hoofdprogrammatechnicus geworden met als specialisatie muziek.
Ondertussen ook nog een paar jaar conservatorium gedaan en ruim 20 jaar bij dat bedrijf gewerkt.

Rond 1990 heb ik dat bedrijf verlaten, na enige onenigheid met de directie, en ben ik gaan freelancen.
Maar goed, rond 1985,kan ook wat later of eerdervgeweest zijn, was er een demonstratie in de dode kamer van het  laboratorium van de NOS om een uitgelezen gezelschap van audiorecensenten het verschil te laten horen tussen diverse merken CD spelers.
De uitkomsten waren gedenkwaardig, maar doen nu niet ter zake.
Daar liep toen ook ingenieur Henry van der Heide rond en die inviteerde mensen om op zijn kamer naar het verschil tussen 2 versterkers te komen luisteren.
En daar is voor mij dit verhaal begonnen.
Bij Henry stond een Revox A77,een cd speler,een zelfgebouwd versterkertje en lag er een goede hoofdtelefoon.
Vervolgens zette hij een CD op en kon je zelf de hoofdtelefoon in de revox versterker prikken of in de eigenbouw.
De verschillen waren dramatisch. Niet zozeer in verschillen qua klank,het laag en het hoog klopte allemaal wel,maar wel in afbeelding etc. Het meest schokkende was het gevoel van "er bij te zijn,het beleven".
Dat was het geluid waar je als technicus en bezig met klassieke muziekopnamen naar op zoek was.
Goed, om het verhaal niet al te lang te maken, na enige maanden ben ik Henry eens wezen op zoeken. Hij was toen al weer  een stuk verder.
En even tussen door: Henry heeft tijdens dit project nog met vele anderen hierover van gedachten gewisseld, zoals bijvoorbeeld de ons bekende  B.Gehakt en zijn professor, mensen van de Nozema en nog vele anderen.
Helaas is Henry toentertijd dankzij wat manipulaties van wat managers en criticasters vervroegd met pensioen gestuurd, hij moest, net als de rest van het laboratorium, afvloeien, alles werd opgeheven.
Voordat dat gebeurde, heeft Henry in samenwerking met  wat mensen van de onderhouds-en ontwikkelafdeling nog een bestaand regeltafelontwerp aangepast en laten bouwen, een fiks aantal B&K microfoons om laten bouwen en zijn er in het land door mij en een aantal collega's opnamen gemaakt, vaak parallel aan normale opnamen, om alles te testen. Ik noem een aantal collega's waaronder: Ad Vink, Frans Meijer  en Yurek Willig. Excuses aan degenen die ik vergeten ben te noemen. En van de kant van de klanten, de omroepen, was met name de KRO zeer geïnteresseerd,  Jos Leussink heeft in zijn tijd bij de KRO, veel opnamen op de "alternatieve" manier laten doen. Ik herinner me uit mijn eigen verleden opnamen in de Amstelkerk te Amsterdam met het ensemble "Wendingen" , heel erg leuk en vaak onbekend repertoire, uitgevoerd door, onder anderen, Marja Bon en Hans Woudenberg.
Na vertrek van Henry zijn deze omgebouwde regeltafel,maar ook de B&K microfoons( tegenwoordig DPA geheten) spoorloos verdwenen. Die zijn gewoon gejat. Dat was ook  vrij simpel, omdat deze microfoons niet opeen inventarislijst stonden...
Goed, hier laat ik het even bij, de volgende keer kom ik terug op het achterliggende fenomeen. En daaruit komen dan op een gegeven moment de audiotegel en audiolamp wel tevoorschijn.

groovy.

Emt 938.  Lenco L70 widebody. Lenco l75.  Luxman l507s.  Luxman t-550v.   Sansui ta-500. Elipson 1404.  Cabasse Prao.   Harman Kardon 6550.  Composed dv1 dt.  AH Durop Phonostage.    dht Rob buizen phono-dude. Harmonizers Sonore.

In to each life some rain must fall.

berret

Het "wat zou er aan de hand kunnen zijn" verhaal.
 
Deel 2

Ten tijde dat ik Henry leerde kennen was ik zelf werkzaam bij de NOS met als specialisatie Klassieke muziek opnamen.
Vanuit dat vakgebied was en ben ik zeer geïnteresseerd in het gedemonstreerde  fenomeen.
De verklaring die Henry me in eerste instantie gaf, beschouwde  ik als compleet krankjorum.
Voordat ik bij de NOB ging werken had ik een paar jaar elektrotechniek en elektronica gedaan, dus ik weet ongeveer hoe  het werkt.
Ik vroeg mezelf af hoe iemand als Henry, afgestudeerd ingenieur, tot zulk een raar verhaal kon komen, maar tegenwoordig snap ik het een beetje.
Maar om mezelf een hoop werk te besparen en de corona thuisblijvers wat te doen te geven, verwijs ik naar het volgende:
 
De heer Henri van der Heide was technicus bij het NOB-laboratorium te Hilversum. Tevens was hij homeopaat en deed in zijn vrije tijd ook onderzoek naar geluid- en versterkertechniek. Een eerste meer algemene kennismaking met deze bijzondere man vond plaats in het blad PRANA, hier  verschijnt in het juli/augustus nummer van 1999 een interview met hem.
 
Door toepassing van bepaalde materialen in de versterkerketen, weet hij een bijzonder goede geluidsweergave te bereiken, waarbij men meer betrokken is bij de originele opname, alsof men er zelf bij aanwezig is.
 
In dat interview komen de volgende 11 punten naar voren:
 
1. De bijzondere ervaring alsof men met de werkelijkheid in verbinding staat, zowel objectief als subjectief.
 
2. De geluidsbronnen worden in hun oorspronkelijke ruimtelijke posities met het er bij behorende omgevingsgeluid waargenomen of afgebeeld, zowel via de luidsprekers als via de hoofdtelefoon.
 
3. De plaatsafbeelding van de geluidsbronnen wordt nauwelijks beïnvloed door de plaats van de luisteraar ten opzichte van de luidsprekers. (Tot nu toe was dit een uiterst kritische aangelegenheid.)
 
4. Het voor één van de luidsprekers gaan staan beïnvloedt het klankbeeld op geen enkele wijze.
 
5. Het geluid wordt, onafhankelijk van de afstand tot de luidsprekers, overal in de weergeefruimte, een grote kamer, als nagenoeg even sterk ervaren.
 
6. De luidsprekers worden niet meer als bron van het geluid waargenomen.
 
7. Lage tonen worden buitengewoon natuurlijk en vol weergegeven, ook over relatief kleine luidsprekers. De hoge tonen zijn gaaf en missen een agressiviteit welke bij veel moderne opnamen als afstotend ervaren wordt. Bovendien is een analoge bandopname niet meer rafelig. Dit resulteert onder andere in een buitengewoon natuurlijke weergave van bijvoorbeeld strijkinstrumenten.
 
8. De invloed van de toonregeling in een versterker op het geluid is, alhoewel meetbaar, in de waarneming slechts sterk gereduceerd te bespeuren.
 
9. De signaal-ruisafstand is zowel in een aangepast als in een identiek niet aangepast circuit, gemeten onveranderd. Bij beluistering is de ruis in het behandelde circuit echter milder en opvallend minder sterk.
 
10. Bij beluistering met hoofdtelefoon, wordt behalve 'links en rechts' ook voor en achter' en 'boven en onder' waargenomen en bovendien klinkt muziek niet meer, zoals voorheen in maar nu buiten het hoofd.
 
11. Tijdens het luisteren naar deze installatie wordt men geconfronteerd met een geluidsbeleven, waarbij men deel uit maakt van het gebeuren. Voor velen was dit ervaren van 'er bij te zijn', schokkend, vooral ook, omdat het onmogelijk was zich te distantiëren van deze gewaarwording. Men had het gevoel deel te hebben aan twee werkelijkheden, enerzijds het luisteren in een kamer naar een installatie, anderzijds deel te hebben aan een geluidsgebeuren, dat in zijn echtheid onmiskenbaar was en toch irreëel in relatie met de existerende omstandigheden.
 
*
 
Bron: Van der Heide, H.J., Waarneming en ervaring van geluid: natuurlijk of elektro-akoestisch?
 
Prana 113, juni/juli 1999, p 75 & 76.
 
Nog wat later, namelijk op 12 en 19 augustus 2003, vinden er 2 radio-uitzendingen plaats van de Humanistische Omroep, onder de veelzeggende titel: 'Geluid dat niet mag'.
Hier een stukje van de Humanistische Omroep:
 
 
"Henry van der Heide heeft 15 jaar geleden een revolutionaire manier van denken in opnametechniek geïntroduceerd. Hij werkte in het laboratorium van het Nederlands Omroep Bedrijf. Van der Heide was daarnaast homeopaat. Zijn nieuwe benadering van het omgaan met opnametechniek was gebaseerd op het idee dat geluid in de natuur driedimensionaal is en het tot op heden gebruikte stereosignaal tweedimensionaal. Het NOB had belangstelling voor de uitvinding en heeft zelfs enkele complete registratiewagens laten bouwen volgens de principes van Van der Heide. Er leek een heel nieuw tijdperk in audioregistratie aan te breken. Maar het liep anders.
De technici die volgens dit systeem werkten zijn inmiddels op non-actief gesteld. Van der Heide zelf heeft zich volledig teruggetrokken uit de opnametechniek. De apparatuur die het NOB ooit heeft laten bouwen is enkele jaren geleden vernietigd.
Veel mensen die met Henry van der Heide te maken hebben gehad zijn onder de indruk van de opnametechnieken die hij heeft ontwikkeld. Onder hen Edo de Waart. Hij vindt het een schande dat Van der Heide indertijd met vervroegd pensioen is gestuurd door het NOB. 'Deze man had veel kunnen betekenen voor de registratietechniek van de omroep. (...) Hij bereikte hiermee een niveau dat ik nog nooit heb gehoord.'

tito

Citaat van: berret op 23 juni 2020, 10:00:32Nog wat later, namelijk op 12 en 19 augustus 2003, vinden er 2 radio-uitzendingen plaats van de Humanistische Omroep, onder de veelzeggende titel: 'Geluid dat niet mag'.

De radio-uitzendingen.

>> Klik <<

Pakweg 80 minuten luisterplezier.

Deel 1 begint met: Er was eens.....

berret

Het "wat zou er aan de handkunnen zijn"verhaal

Deel 3
 
Met eerst een woord van dank aan Tito,hij heeft me een zoektocht naar de juiste link bespaart.
Daar had ik vanmorgen geen tijd meer voor.
En ook aan KT88, leuk en fijn dat je reageert.
Overigens,reacties op dit verhaal kunnen gewoon in dit topic, dat maakt alles wat overzichtelijker.
 
Ok , verder dan maar weer.
 
Henry van der Heide noemt in de documentaire het woord "structuur" en "zijnsinformatie".
Ik heb niet de neiging om Henry te verbeteren, maar ga nu iets zeggen over de achterliggende gedachten.
En dan op een iets andere manier dan Henry het in de documentaire doet.
Henry heeft het over een bepaalde manier van koolstof behandelen, zodat die, kort en iets anders gezegd, op het niveau als zijnde in het menselijk lichaam, gaat functioneren.
Dit structureren van kool deed Henry via een magnetisch proces, waaraan een paar voorwaarden waren verbonden, wilde je het optimaal krijgen.
Maar, er was en is 1 heel groot nadeel aan dit proces, en hierover hebben Henry en zijn echtgenote nog behoorlijk woorden gewisseld, nl. kan het zo zijn dat je door deze manipulatie je eigen zijnsinformatie in de kool aanbrengt en zo ja, hebben die onderdelen die uit merendeels koolbestaan, dan ook weer invloed op jou, indien ze in een belastende omgeving komen?
Henry beweerde stellig van niet, zijn vrouw daarentegen van wel en uit experimenten die B. Gehakt en ik gezamenlijk hebben uitgevoerd, blijkt dat dus wel degelijk het geval.
Dat is dus 1 van de redenen om deze kennis niet vrij te geven.
Om een voorbeeld te noemen: het experiment, nog ergens op dit forum terug te vinden, om te proberen via deze techniek apparatuur op afstand te beïnvloedden, hebben B. Gehakt en mij na afloop, ondanks het positieve resultaat, nog dagenlang hevige hoofdpijnen bezorgt.
Dat is een van de redenen dat, na het verdwijnen van Henry als drijvende kracht in dit geheel, het voor de buitenwereld lang stil is gebleven.
Ik heb wel voor mezelf met deze techniek een zeer bescheiden regeltafeltje gemaakt, DAT recorders en microfoons omgebouwd en met deze spullen vele jaren gefreelancet. 
B. Gehakt heeft er, volgens mij, onder andere zijn speakers en versterkers mee omgebouwd.
Allemaal met mooie resultaten, maar daar moet bij in aanmerking worden genomen dat deze spullen dan niet buiten de eigen invloedssfeer komen.
 
Goed, wat is er nu aan de hand en hoe gaan we verder?
Wie de documentaires hebben beluisterd weten hoe Henry alles verklaart, maar dat is nog niet alles.
Ten tijde dat Henry thuis zat na zijn gedwongen pensionering ben ik nog regelmatig bij hem op bezoek geweest.
Daar hebben we nog veel dingen besproken, onder andere aan welke voorwaarden een materiaal moet voldoen om bij te dragen tot een betrokken horen en luisteren naar muziek.
Een van de belangrijkste voorwaarde is dat het materiaal niet in negatieve zin zijn eigen zijnsinformatie in het geluidsbeeld mag inbrengen. En als dat toch gebeurt, hoe dat te elimineren of te isoleren. Daar zijn een paar truken voor, want, waar geen weg is, is een omweg.
Het bleek dat je met behandelde koolweerstanden een omweg kunt creëren. Dan hoef je alleen het verstorende element te isoleren. Dat lukt bijna nooit helemaal, maar je kunt een heel eind komen.
Bijvoorbeeld elektrolytische condensatoren, vaatjes vol chemisch afval eigenlijk.
Daar kun je op de aansluitingen een simpel netwerkje op zetten dat die zijnsinformatie vanuit de aansluitpennen tegen houdt.
De uitstraling via zijn behuizing heb je dan nog.
En voor dat probleem kwam ook een oplossing, die heb ikzelf ontdekt tijdens een vakantie in Portugal.
Een kurklaagje om de condensator blokkeert die informatie en dan ben je ongeveer waar je wezen wilt.
Vandaar dat je in de foto's van de versterker van Theo ook in kurk ingepakte elco's vindt.
Ook hier is weer een maar aan verbonden. Niet alle kurk is even goed, dat hangt onder andere van het bindmiddel af, en de kurk dient schoongemaakt en behandeld te worden voor een maximaal resultaat. en dan komen we aan op de zogenaamde trollensnot, waar ook al eens een topic over is verschenen. Dit bestaat uit een aantal grondingrediënten, ook al eens genoemd, dubbel gekookte lijnolie, terpentijn en bijenwas. De was en de olie vormen de drager, de terpentijn het oplosmiddel en verder zitten er nog een 5 tal andere stoffen in en ook dit geheel wordt weer behandeld. Die behandeling heeft Theo ooit mogen aanschouwen en hij vreesde voor ontploffingsgevaar. Goed, als verbindingsmateriaal heeft verguld koperdraad zich als zeer geschikt bewezen en als isolatie gewoon katoenveter. Geen rare kunststoffen waar ptfe's in zitten of pvc. Er zijn isolatiematerialen die niet schadelijk zijn in dit opzicht, maar een katoenen vetertje is ook nog eens makkelijk in de snot te zetten.
Overigens, ik waarschuw nog maar eens een keer: gekookte lijnolie van de bouwmarkten is niet wat het is, het is een gezuiverde lijnolie met siccatief erin, een metaalverbinding die zorgt dat de lijnolie sneller uithard. Maar deze lijnolie bevat nog gebonden zuren en bij contact op koperen printplaat on schakelaars, slaat alles groen uit en worden de printsporen grotendeels opgevreten. Zelf gebruik ik dubbel gekookte lijnolie, de soort die op metalen gereedschap gebruikt mag worden, dus niet de soort die op hout gebruikt mag worden!!! Oppassen dus voor de DIY-ers.
 
De volgende aflevering ga ik iets vertellen over hoe, volgens mijn inzichten en die zijn strikt persoonlijk en niet wetenschappelijk, dit hele verhaal werkt

Niemand

Leuk leesvoer Bert ,deels bekend en toch weer nieuwe dingen ,of die ik vergeten was .
Kom maar op met meer  ;)
Diversen volgens ThvW/Berret/VdHeide behandeld.
Chaos-Bocama224,Cd104,bekabeling en alle filtermateriaal tbv Tannoy3828 units.Audiolamp.At8000.
Diverse Onbehandelde draaitafels,randapparaten etc.
Speakers Tannoy Ardenmkii veranderd in downfiringsystem kasten PeterGrf2.

berret

Het "wat zou er aan de hand kunnen zijn" verhaal
 
Deel 4
 
Goed, na deze zeer ingekorte versie over materialen en eventuele behandelingen, nu nog een klein stukje over de snot en dan verder met de persoonlijke filosofieën.
De snot, dat is eigenlijk een bedenksel dat voortvloeide  uit de gedachte van B. Gehakt en mij om iets te fabrieken waardoor je apparatuur kon aanpassen zonder daar alle componenten voor te hoeven verwisselen.
De gedachte was om daar, zoals eerder geïnstigeerd door Henry, olie voor te nemen. Daar hadden Henry en ik al mee geëxperimenteerd bij proefopnamen op diverse locaties, waaronder de Pieterskerk in Utrecht waar vrij veel concerten worden gegeven.
Daar zijn ook experimenten met gevulde koperen ringen uitgevoerd, tot grote verrassing van de uitvoerende musici, maar dat is een heel ander verhaal.
Die olie experimenten hebben we uitgevoerd om nu eens te kijken wat die katholieke gewoontes nu deden om kerken te wijden en meer van dat soort praktijken. Tot mijn( want ongelovig als altijd) bleken er vreemde dingen te gebeuren en dan met name aan reacties te merken van publiek en musici, die uiteraard nergens van af wisten en ons ook niet bezig hadden gezien.
Maar olie (een koolstofverbinding) is, net als massieve kool, beïnvloedbaar van buitenaf. Daar is niet veel energie voor nodig. De oplossing bleek in het gebruik van bijenwas te liggen. Met terpentijn als verdunningsmiddel.
Dan nog de vraag: is dat spul beter te krijgen dan op de janboerenfluitjesmanier waarop het zich normaal gedraagt?
Want dat is niet zo bijzonder. Daar bleken een paar toevoegingen en een daar op volgende behandeling behoorlijk te helpen. En zo is de snot geboren.
Dat was trouwens na de tijd dat Henry nog actief was.
Mooi, nu verder met de janboerenfluitjesfilosofie die ik er op loslaat.
En misschien doe ik dat voor buitenstaanders wat lukraak, want voor mij is dit allemaal behoorlijk helder en sla ik misschien wat over.
Laten we beginnen bij datgene waar Henry mee begonnen is, nl. magnetisme.
Hij gebruikte magnetisme om kool mee op een ander niveau te brengen. Ik heb verteld welke consequenties dat kan hebben. Maar wat gebeurt er nu eigenlijk gedurende het magnetiseren van kool?
Bij het blootstellen van een materiaal aan een magneetveld verandert de invloed van de buitenwereld op het elektrisch veld binnen het atoom. Er wordt energie aan toegevoerd. Op dat moment is er sprake van het kunnen toevoeren van informatie aan de stof.
Hoe dat precies gaat weet ik niet, wel dat het gebeurt.
Dat kool krijgt daarmee een "lading" die opgeslagen wordt. Die gestructureerde "lading" is alleen maar te verwijderen door er opnieuw energie aan toe te voeren. De lading bij kool is bijvoorbeeld te vernietigen door het tot boven de 80 a 85 graden te verhitten. Dan wordt het "gewist" en vervangen door de dan aanwezige lading, meestentijds dus chaos.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor heel veel materialen, alleen de sterkte van het magneetveld is wel materiaalafhankelijk.
Goed, kijken we even verder. En help me er even aan denken dat ik nog wat meer vertel over magneetvelden en communicatie tussen materialen.
Zien we een magneet, permanent of elektro, dan zien we een ordening, een structuur, in het materiaal. De spin van de meerderheid van elektronen is dezelfde kant op in plaats van chaotisch. Dat is zeg maar, een structuur.
Kijken we naar de massa van bijvoorbeeld een ijzeren magneet, dan kunnen we ook zeggen dat  er een ordening binnen die massa plaatsvindt.
Maar dat stuk ijzer is op zich al een ordening van onderdelen van het atoom: een vast aantal protonen, etc, etc.
Kunnen we dan zeggen dat magnetisme een bijzondere vorm van massa ordening is die boven op de materiaalordening an sich komt?
Zo ja, is het dan mogelijk om in plaats van magnetisme ,massamodulatie als medium te gebruiken om materialen te behandelen en heeft dat dan dezelfde consequenties als de van der Heide methode met een magneet?
En zo niet, hoe doe ik dit?
Kan ik hier iets mee waarmee ik datgene kan doen wat Henry graag wilde, mooie dingen maken voor de mensen?
Zou mooi zijn, toch?
OK, ik wist wat ik wilde, maar nog niet hoe te bereiken. En ,voor ik het vergeet, nog een belangrijk ding: om iets op een ander niveau te krijgen moet je energie toevoeren en wel zoveel dat je boven een bepaalde drempelwaarde uit komt.
Hoe, dat is de vraag als je iets in het massadomein wilt behandelen.
Uiteindelijk blijkt dat bijzonder eenvoudig qua idee te zijn, voor de uitvoering moet je echt een beetje nadenken. En voor wat betreft die energie die je door massamodulatie( ik noem het maar zo, maar eigenlijk klopt die term niet)in je materiaal stopt, die is redelijk vluchtig.
Is er een methode om dat opgeslagen niveau te bestendigen en zo ja, hoe dan?
Daar heb ik een vrij simpele oplossing voor gevonden.er is maar een echte energiebron in ons bestaan en dat is de zon. Als ik kans zie om de altijd aanwezige zonne-energie dusdanig te benutten dat die energie de spullen die ik via deze massamethode behandel,in orde houdt, dan ben ik er. In ieder geval een heel eind.
Op basis van deze gedachten en ingevingen is de audiotegel en daarna de audiolamp ontwikkelt.
Hoe precies komt volgende keer.
En als iets onduidelijk is, graag melden.
 

Knosti de Platenwasser

Hoe beter je iets begrijpt, des te helderder de uitleg... :)

Wat in mij opkwam, door dit te lezen: magnetisme is inderdaad orde.
Maar het is, denk ik, slechts 1 vorm van orde, waarvan er wellicht nog veel meer bestaan. Als dat zo is dan zijn er andere vormen van orde die wellicht veel heilzamer zouden zijn die van een magneet.

Vraag is of je ook andere vormen van orde kunt overdragen op een materiaal, anders dan alleen die ene van een magneet?
Maar misschien loop ik teveel vooruit met deze vraag...
... on an Electrospective Odyssee.

berret

Citaat van: Knosti de Platenwasser op 23 juni 2020, 17:38:34Hoe beter je iets begrijpt, des te helderder de uitleg... :)

Wat in mij opkwam, door dit te lezen: magnetisme is inderdaad orde.
Maar het is, denk ik, slechts 1 vorm van orde, waarvan er wellicht nog veel meer bestaan. Als dat zo is dan zijn er andere vormen van orde die wellicht veel heilzamer zouden zijn die van een magneet.

Vraag is of je ook andere vormen van orde kunt overdragen op een materiaal, anders dan alleen die ene van een magneet?
Maar misschien loop ik teveel vooruit met deze vraag...
Het punt is,dat je de magneet in geval van magnetisch gestuurde ordening,of massa modulatie in geval van massa gestuurde ordening,niet de magneet of de massa bepaald wat vastgelegd wordt. Dat bepaalt degene die de handeling uitvoert en dat is onder meer de reden dat we er voorzichtig mee moeten zijn.Het is nou ook weer zo dat het levensbedreigend is,maar toch...
Wat gebeurt is dat er, op het moment van de handeling, als het ware een deurtje wordt open gezet waardoor er informatie kan worden uitgewisseld. Dat uitwisselen kan nog op veel andere manieren,dit is er 1 van.
Denk bijvoorbeeld aan die auto waar je mee tegen een paaltje aan reed. Flinke deuk er in,die deuk is er weer heel mooi uit te halen,maar in de kristalstructuur van het ijzer is een verstoring ten opzichte van de vorige vorm ontstaan.Deze zul je altijd terug kunnen vinden of je moet nog meer energie toevoeren,bijvoorbeeld door dar stuk ijzer te smelten.Dan wis je de vorige indruk. Door weer energie toe te voeren.
Zo ongeveer kun je het vergelijken.

berret

23 juni 2020, 19:42:11 #9 Laatste wijziging: 23 juni 2020, 19:44:17 door berret
Het "wat zou er aan de hand kunnen zijn" verhaal
Deel 5
Weer even een zijpaadje.
Kijk eens wat een bewegende magneet op een stukje koperdraad doet.
Die wekt een spanningsverschil over die draad op en als die draad gesloten wordt, gaat er een stroom lopen.
Goed, dat spanningsverschil, waar komt dat door?
Inductie, zegt men en de kous is af.
Jaja, zo zijn we niet getrouwd.
Alles bevind zich hier in de ruimte. En heeft daar een plaats.
Tijdruimte coördinaten heet dat geloof ik. En verbeter me als ik het fout heb, ik ben nog jong en wil nog wel wat leren.
Dus alles heeft een bepaalde afstand tot elkaar en zou heel wel mogelijk informatie daarover op alle andere objectenkunnen overdragen. Zoals de maan eb en vloed veroorzaakt door de plaats die zij inneemt ten opzichte van de aarde.
Pure informatie dus. Het pas als zodanig ontdekte geval van gravitatiegolven is daarvan ook een voorbeeld.
(Hier hebben Henry en ik het al jaren geleden over gehad, gravitatie en hoe te interpreteren, dus ik sta hier op zijn schouders)
Nu het volgende open deurtje. alleen als een magneet beweegt ten opzichte van een geleider, vormt zich een spanningsveld over die geleider. En in gesloten situatie gaat er een stroom lopen. Beweegt  de geleider synchroon met de magneet, dan gebeurt er niets. Zou het niet zo kunnen zijn dat de bewegende magneet duidelijk maakt aan de stilstaande geleider dat hij beweegt en dat in het opgewekte veld informatie zit over richting en snelheid van die bewegende magneet? En dat de in de open geleider opgewekte spanning niets anders is dan deze kennis die overgedragen wordt? Kennis over de verandering in het tijdruimte domein? En dat, als we de geleider sluiten, een stroom opwekken die de beweging van de magneet remt, misschien wel enkel om deze verandering tegen te gaan? En dat dat ons dan de mogelijkheid geeft om bewegingsenergie in elektriciteit om te zetten? Dat dit dus een puur op STRUCTUUR gebaseerde  handeling is?

Dat tegengaan van die verandering in ruimtelijke structuur zou er in transformatoren verantwoordelijk kunnen zijn dat de secundaire wikkeling in tegenfase spanning opwekt ten opzichte van de primaire wikkeling? Want waarom dat zo is heb ik nooit op school geleerd, wel dat het zo is.

Maar goed, dit is een van de bezigheidstherapieën om tijdens lange autoritten de verveling te verdrijven, dus jullie mogen erover denken wat je wilt.
Audiotegel en lampkomen nog aan de orde.

Knosti de Platenwasser

Citaat van: berret op 23 juni 2020, 19:07:57Zo ongeveer kun je het vergelijken.

Helder. En tamelijk cruciaal. Had ik me niet helemaal gerealiseerd...
... on an Electrospective Odyssee.

berret

Het "wat zou er aan de hand kunnen zijn" verhaal.
 
 
Deel 6
 
Nu dan het verhaal van de Tegel en de Lamp.
Een paar jaar geleden kwam B.Gehakt  bij mij langs en nam een kleine vierkante meter koolstofmat mee. Of ik daar wat mee kon. B. had een heel groot stuk gekocht naar aanleiding van de koolveter waar Hocus toentertijd mee experimenteerde. In eerste instantie zag ik er niets in en het stuk koolstofmat heeft jaren in een laatje gelegen.
Op zeker moment besloot ik de boel eens op te ruimen en opruimenderwijs kwam ik die mat weer tegen. Ik wilde de mat weggooien, maar toch... Ik heb er toen een apenhaartje uit getrokken en die behandeld. Tot mijn grote verbazing zag dat haartje van een paar centimeter er erg goed uit. Vervolgens een langer haartje geprobeerd. Niks, nada. Wat was er aan de hand? Het enige wat gebeurt was, dat het lange draadje na de behandeling door zijn eigen gewicht was doorgebogen. Dat bleek de sleutel tot wat denkwerk. Het doorbuigen onder zijn eigen gewicht betekende dat er na de behandeling bewegingsenergie aan het haartje was toegevoerd. Dat verstoorde de aangebrachte ordening.
En dat bracht ook meteen helderheid in het verschijnsel dat de speciaal voor Henry gemaakte koolstofkabels iedere hun ordening verloren terwijl koolweerstanden wel ok bleven. Achteraf logisch, koolweerstanden buigen niet.
Ok, als die mat dus goed te krijgen is, hoe kan ik dat ding dan behandelen? En dan komt een beetje op de racefiets rondtoeren goed van pas,want dan komen er vaak ideeën naar boven borrelen. Burp. Het idee om met het concept van werken met gravitatie was al veel eerder geboren en B. Gehakt en ik hebben daarmee in Noorwegen ook weleens wat mee gedaan. Dat is weer een ander verhaal.
Het feit dat ik me ooit wel eens verdiept hebt in homeopathie om het werkingsprincipe proberen te doorgronden, bracht me op het idee dat dat beruchte potentiëren niets anders is dan massamodulatie,of zo je wilt gravitatiemodulatie.
Het slaan op iets geeft op het moment waar de slag gestuit wordt, een enorme vertraging. Dat is hetzelfde als een grote G-kracht uitoefenen. Lijkt erg op een verhoging van de gravitatie. Ik noem dit soort processen massamodulatie of gravitatiemodulatie.
Op een koolstofmat kan ik zoiets niet uitvoeren, maar denk even aan het vorige hoofdstuk waarin ik het heb over de verbinding of structuur  in de ruimte die voorwerpen op elkaar hebben. Hou ook even het voorbeeld van eb en vloed in gedachten, maar dan gerelateerd aan de zon.
Als ik er in slaag om die verbindingsstructuur te benutten om die koolstofmat op een hoger niveau te tillen, dan zou het kunnen werken. Blijft het gevaar van de eventuele terugwerking op de persoon die het uitvoert.
Hoe dat nu weer te voorkomen? Relatief simpel. Als ik energie van de zon kan gebruiken om die mat op niveau te houden en die mat niet meer aan mechanische energie bloot te stellen, heb ik wat te pakken.
Dat heeft er toe geleid dat ik op een gegeven ogenblik een soort van ontvanger/zender geconstrueerd heb en die heeft een hele poos bij B. Gehakt in de tuin gestaan. De ontvanger ontvangt zonne-energie en zend dat weer uit in de aarde. Als ik dan die mat hier aan kan koppelen , dan heb ik het.
Ook aan die zenderontvanger kleven nadelen, het ding kan terugwerking introduceren. Dus ook daar heb ik maatregelen tegen moeten nemen.
Uiteindelijk staat die zendontvanger met wat aanhangsels na wat onenigheid met B. Gehakt, nu bij mij in de tuin.
Overigens hebben B. Gehakt en ik nu bijna een jaar geleden de hand geschud en samen een bakje koffie gedaan, dus de lucht is wel geklaard.
Goed, op een gegeven ogenblik heb ik de mat in twee lagen kurk geplakt en deze mat in stukken van ongeveer 10 bij 10 cm gesneden, en toen, op voorstel van Theo van Wermeskerken die even kwam buurten, deze stukjes opeen badkamertegel geplakt. Voor welk idee ik Theo nog steeds dankbaar ben.
En toen deze tegeltjes op een manier behandeld dat  ik, via een koppeling met de zendontvanger, wel de niveauverhoging in de tegels kon realiseren zonder ze fysiek aan mechanische spanning te hoeven  blootstellen.
Deze tegeltjes zijn toen door B. Gehakt als nieuwigheid hier op het forum aangekondigd en uitgezet onder geïnteresseerden.
De rest weet men, naar ik aanneem.
Omdat ik in eerste instantie had bedacht dat die tegeltjes onder luidsprekers gelegd zouden kunnen worden, zijn ze per paar uitgeleend. Op tijdelijke en statiegeldbasis zodat ik de teruggekeerde tegels kon beoordelen. Het bleek dat vele tegels hun effectiviteit hadden verloren doordat er iets op gezet was. Vandaar dat er nu een koof overheen zit. De tegels hebben een andere afmeting gekregen en zijn qua opbouw in de loop van de tijd wel iets verandert ,maar de werking is nog steeds hetzelfde, ordening brengen in alles wat erboven staat.
En dan bedoel ik ook recht erboven, een tegel werkt verticaal.
 
OK, op een gegeven moment is er een afluistersessie bij Theo van Wermeskerken thuis. Daar is ook TDO aanwezig. En nu vertel ik het zoalsik het gehoord heb: Theo heeft opzij van zijn installatie een grote gloeilamp hangen. Daar lag, geloof ik, een reservetegel onder. Hetwordt wat schemerig en Theo doet die lamp aan. Grote schrik, het geluid wordt beter!
Theo bedenkt op dat moment de Audiolamp.
Even terug naar het verleden, met Henry heb ik vaak gesproken over fotografie en Henry was een verwoed fotograaf, maakte ook zijn eigen lenzen en lensvattingen. Ook in zijn foto's paste hij zijn techniek toe en hij was tot de conclusie gekomen dat  IR filters voor zwartwit fotografie tot platte plaatjes zonder diepte leiden. Zonder IR filter was er veel meer diepte te zien.
Goed, een en een is twee, dus welke lamp zou dit nu het beste doen?
IR leds geprobeerd, waardeloos. Wolfraamlampen doen het beter, maar de ouderwetse  kooldraadlamp doet het ook best. Dus hebben Theo en ik de markt afgestruind naar kooldraadlampen en wolfraam buislampjes. Van de kooldraadlampen hebben we nu een heel klein voorraadje aangelegd.
De audiolamp bestaat nu in wezen uit een houten piramide met daar onderin een audiotegeltje en kan uitgevoerd zijn met een ordinaire dimmer, maar ook iets luxer met een variac met daar achter een dubbelfazige gelijkrichter.
Ok,genoeg voor nu. Misschien ga ik nog iets vertellen over hoe je ook met deze principes in het achterhoofd over transistoren en buizen kunt denken.
Dat is op dit moment, eigenlijk de laatste paar jaar, een persoonlijke zoektocht die ik,in samenspraak met Tirillo, uitvoer.  
 
 
 
 
 
 
 

Knosti de Platenwasser

23 juni 2020, 21:37:21 #12 Laatste wijziging: 23 juni 2020, 21:42:54 door Knosti de Platenwasser
De badkamertegels ja... al best lang geleden... volgens mij was dat in 2012 of zo.

Waarschijnlijk omdat ik op de 1e verd. woon heb ik eigenlijk het meest profijt gehad van de dubbelzijdig geaarde printplaat onder de verschillende tegels. Destijds ook een fraaie 'toevalstreffer'.
In mijn zoektocht hier was dit een grote stabiliserende factor, waardoor de mate van ordening zelf niet meer zo veranderlijk uitpakte.

Krijg je dit aspect verbaal in het verhaal ingepast? ;)
... on an Electrospective Odyssee.

Knosti de Platenwasser

... on an Electrospective Odyssee.

berret

ja, het was op een gegeven moment duidelijk dat veel beton onder de tegel verstorend werkte.
Het was en is duidelijk dat de actieve laag in de tegel moet refereren aan de zwaartekrachten van de aarde, alsdie op een of andere manier verstoord worden,hetzij door massa's,hetzij door afwijkende magnetische velden( zie het stukje over de relatie magnetisme en massa) dan kan de ordenende werking niet goed plaats vinden.Een losse aardplaat eronder wil helpen omdat dan weer een vast referentiepunt recht onder de tegel ligt,en/of een zwaar materiaal,niet zozeer qua gewicht maar meer met een heel hoog soortelijk gewicht. Het soortelijk gewicht moet dan hoger zijn dan het sg van beton waarop het huis of de flat gebouwd zijn.Waarom weet ik niet,wel dat het zo is. 
Daarom zit er in de tegel onder andere ook nog een loodslab verwerkt. 
De nieuwste versie is bovendien dusdanig behandeld dat er geen voorkeurstand is qua ligpositie. Meerdere tegels hoeven niet meer in dezelfde richting te liggen.Vroeger was dat wel zo,want tijdens de behandeling liggen die tegels nu eenmaal in het aardmagnetisch veld.Dat veld heb ik nu op de behandelplek 90 graden gekanteld en zo  dit probleem getackled..